Designed and built with care, filled with creative elements

Top

Wdrażanie Programu Rozwoju Umiejętności Społeczno- Emocjonalnego- od czego zacząć?

Wprowadzając elementy Pozytywnej Dyscypliny w szkole czy przedszkolu wiele osób zastanawia się czy to w ogóle ma sens? Jak długo będziemy musieli czekać na efekty? Czy cała kadra musi sie zaangażować? Etc…

Zmiany w kulturze placówki nie pojawią się z dnia na dzień. W istocie wymagają one poświęcenia, cierpliwości, nauki i praktyki. Sposób, w jaki dorośli reagują na niewłaściwe zachowanie uczniów, jest dla dzieci istotnym wzorcem postępowania. Zgodnie z pozytywną dyscypliną każdy dorosły:

  • rozumie, że jakość relacji i atmosfera panująca w szkole czy przedszkolu mają kluczowe znaczenie dla odnoszenia przez uczniów sukcesów w nauce;
  • stara się umożliwić wytworzenie silnego poczucia znaczenia i więzi wśród uczniów, rodzin i kadry w kontekście społecznym, jak i szkolnym;
  • stosuje zasady wzajemnego szacunku i zachęty;
  • koncentruje się na długofalowych rozwiązaniach problemu niewłaściwego zachowania na poziomach indywidualnym, klasy/grupy oraz szkoły/przedszkola;
  • postrzega błędy jako okazje do nauki, a niewłaściwe zachowanie jako szansę na ćwiczenie kluczowych umiejętności życiowych;
  • kwestionuje tradycję sprawowania kontroli przez dorosłych oraz przyznawania kar i nagród.

    Długofalowe strategie skutecznego stosowania społeczno-emocjonalnego programu pozytywnej dyscypliny dla całej placówki obejmują:

    • szkolenie całej kadry ;
    • zaangażowanie w nauczanie kompletnego programu w całej szkole;
    • priorytetowe traktowanie sprawy włączenia szacunku w atmosferę i kulturę szkoły;
    • regularne ćwiczenia;
    • obecność zespołu nadzorującego;
    • wykorzystanie danych dotyczących zachowania i atmosfery jako informacji zwrotnej;
    • włączenie modelu pozytywnej dyscypliny w codzienną praktykę w całej szkole i przedszkolu (włącznie z samorządem uczniowskim i zaangażowaniem uczniów w rozwiązywanie rónych problemów )
    • zaangażowanie szerszej społeczności, obejmującej rodziców i opiekunów.

      DYSCYPLINA OGÓLNOSZKOLNA

      Chociaż szkolenie dotyczące umiejętności społecznych i rozwijania charakteru przynosi znaczące długofalowe rezultaty, to tylko jeden ze składników całościowego systemu pozytywnej dyscypliny w szkole. Stworzenie spójnego programu dyscypliny, który jest jednocześnie wystarczająco elastyczny, aby brać pod uwagę dzieci jako jednostki, wymaga przemyślanych działań raz oddania ze strony kadry nauczycielskiej i administracyjnej placówki. Jest to podstawowy element kultury szacunku w placówce.

      Zaangażowanie pracowników, dzieci i ich rodzin w budowanie nieustannie uczącej się społeczności, która skłania do wzajemnego szacunku i sprzyja osiąganiu wysokich wyników w nauce przez wszystkich uczniów, to ogromne wyzwanie, wymagające:

      • ogólnego konsensusu kadry
      • co do tego, że celem dyscypliny jest wsparcie procesu dydaktycznego, a nie karanie. Nie oznacza to wykluczenia konsekwencji poważnych albo niebezpiecznych aktów złego zachowania, jako że ponoszenie konsekwencji ma kluczowe znaczenie w społeczeństwie obywatelskim, oznacza to również przemyślenie na nowo tego, w jaki sposób wyciągamy konsekwencje z poważnych bądź niebezpiecznych aktów złego zachowania i dalszych rezultatów tychże konsekwencji, tak aby uczniowie wytworzyli silniejsze poczucie więzi ze społecznością szkolną, a nie zostali odtrąceni;
      • uznania przez dyrektora i wiodący zespół za sprawę priorytetową zrewidowanie założeń i praktyk dotyczących dyscypliny, tak aby dzieci mogły stać się bardziej odpowiedzialne, odporne na przeciwności i odnosić sukcesy;
      • dyrektora, wiodącego zespołu i kadry, którzy są oddani podnoszeniu kompetencji kulturowych i wspierają zaangażowanie oraz ciekawość dotyczące kwestii rasy, kultury, klasy społecznej i płci kulturowej;
      • kadry, która akceptuje fakt, że doskonalenie praktyk dotyczących dyscypliny i atmosfery placówki to znacznie więcej niż tylko wdrożenie nowego programu. W istocie jest ono kluczową strategią rozwojową będącą we władaniu dyrektora oraz kadry i właściwie przez nich zarządzaną;
  • kadry, która akceptuje fakt, że doskonalenie praktyk dotyczących dyscypliny i atmosfery szkolno-przedszkolnej wymaga czasu, oraz która jest gotowa trzymać kurs przez co najmniej trzy lata;
  • gotowości zbierania i wykorzystywania danych dotyczących dyscypliny (włączając w to informacje na temat rasy);
  • kadry, która rozumie, że wspieranie społeczności kierującej się wzajemnym szacunkiem w celu

    podniesienia efektywności uczenia jest procesem, który stopniowo będzie angażował coraz większe fragmenty społeczności szkolno-przedszkolnej.

Sylwia Anderson-Hanney, na podstawie “Pozytywna Dyscyplina w klasie i szkole. Przewodnik lidera”.

Post a Comment